دکتر!

استاد خوب،
تویی که هر وقت دلم میریزه ، ناخودآگاه کشیده میشم به سمتت ....
استاد خوب تویی که این همه ساله میشناسمت و توی همه ی این سال ها یکی از تکیه گاه هام بودی ...
استاد خوب،
تویی که وقتی بغلت میکنم استرس هام میریزه....
هنوزم دوست دارم با اون خط خوشگلت،
زیر برگه های امتحان برام بنویسی "حبیبی"...
قرار نیست دیگه امتحانی از من بگیری ...
اما هر بار که از نگرانی هام حرف میزنم،
پای همشون برام بزرگ می نویسی که
"و من یتوکل علی الله فهو حسبه...."

میدونی ...
استاد شمایی .....
و من چقدر خوشبختم که شاگردت شدم ...

به جرئت میگم که من،
قطعا یک جایی،یک کار خوبی کردم که ۷ ساله معلمم شدی ...
خدا حفظت کنه...عزیز دل....

+من بهش میگم "دکتر" ،
ایشون به من میگه "استاد"!!
آخر الزمانه :)))

آن بهشتی که همه در طلبش معتکفند،من ِ کافر همه شب با تو به آغوش کِشم ...

خیابان خلوت بود ...
شب بود و تاریک ...
احساس ناامنی کردم ...
چند تا مرد را گوشه ی خیابان دیدم ...
آمدم راهم را عوض کنم که چیزی چشمم را گرفت ...
داشتند ستون هیئت محرم را برپا می کردند...
ناامنی،جای خودش را به آرامش و امنیت داد ...
دلم خواست همان لحظه لباس مشکی بپوشم ..
گوشه ی مجلست جا پیدا کنم ...
خیز‌ بردارم زیر چادرم و تا میتوانم برایت اشک بریزم .....

تمام ساعات روز به این فکر میکنم که من این روزها به غم تو‌ احتیاج دارم ‌...
من باید برای تو گریه کنم تا حال دلم رو به راه شود ...‌

اگر گوشه ی حرمت ،
فعلا جای من نیست ؛
گوشه ی مجلس روضه ات جایی برای من داری...؟؟؟
منی که خسته ام ...
خسته ام اندازه ی همان روزی که زیر پایت با هم وداع کردیم .....
این "اوج" خستگی من است ...
میخواهم بگویم اندازه ی همان لحظه،
روز و شب قلبم درد میکند ....
اندازه ی همان لحظه ترس به جانم افتاده ...
اندازه ی همان لحظه احساس تنهایی میکنم ...

تا به تو احساس نزدیکی نکنم ،

امنیت به من بازنمی گردد . . .

عدالت !

به زور قفسه های فریزر را باز میکردم و میگشتم دنبال چیزی که میخواستم!
این بار‌
بر عکس همیشه جای غرغر کردن که چرا این یخچال انقدر پُر است،
به این فکر کردم که چه شد که خدا تصمیم گرفت ما جز آن در صد کمی از مردم باشیم که از گرسنگی نمی میریم!
کارتن خواب نیستیم!از فقر دنده هایمان به شکممان نچسبیده!معتاد نیستیم!

واقعا چرا من سقفی بالای سرم دارم...خانواده دارم....امنیت دارم و آرامش ...

من می توانستم جای آن کودکانی باشم که در آفریقا هر لحظه جان می دهند ....
میشد که زیر بمباران بمیرم ...
میشد که آن دخترک فلسطینی باشم ...

میشد در میانمار باشم و به جرم مسلمان بودنم
جنازه ام را زیر آفتاب پهن کنند !!


چرا راه دور .... ؟؟
من می توانستم دست فروش ِ خیابان های تهران باشم...
میشد که لنگ اجاره خانه باشیم ...


میشد که آتنا باشم ....
ستایش باشم ...
بنیتا باشم ...
هزاران نفسِ قربانی ِ "فقر" ...


دوست ندارم در هیچ کجا پا بگذارم ...
فضایی که بیشترین استرس را به من وارد میکند،مترو است!!از دیدن بچه های کوچک که چشم هایشان التماس میکند،همیشه به هم میریزم ....
همیشه ...
و با خودم فکر میکنم که چه شد که خدا این همه دل آشوبگی را از من دور کرد ‌...؟؟؟
استاد میگفت هر چه اینجا راحت تری ،
آن دنیا
بیچاره تری .......!!!


+مثلا این سوال هم پیش میاد که چرا من یه داداش ندارم که برام ۵۰ میلیارد وثیقه بذاره از زندان درم بیاره :/
میشد که منم رئیس جمهور باشم و با داداشم و وزیرام همگی با هم از پول مردم بخوریم :)

یا نماینده مجلس باشم و بیفتم روی "اعتماد مردم به حکومت اسلامی" و جرواجرش کنم !!!!

البته میتونستم اون قاضیه هم باشم که پول میگیره و زیر رای رو امضا میکنه !!
واقعا سوال مهم تر اینه که من چرا از مسئولین صادق،درستکار،متقی،با اخلاص و دلسوز این مملکت نیستم ؟؟؟؟؟؟؟؟

.

.

++اختلاف طبقاتی در مملکتمان جار می زند .... !!

با گرانی ها،سرمایه می آید روی سرمایه های سرمایه داران ؛

و فقر روی دست تهی دستان !!....

شما خود حدیث مفصل بخوانید از این مجمل ...

قرن ما،روزگار مرگ انسانیت است...

استاد حدیثی از پیامبر گفت که :

"مردم همه عیال خدا هستند ...."


و بعد در تفسیرش گفت ماها همه خانواده ی خداییم!نون خور خداییم !!!


حقیقتا دور از چیزی بود که در ذهن تک تک ماها نقش بسته ...
اصلا کداممان میتوانیم فکر کنیم که همه ی ما با خدا،
میشویم یک گروه ... یک خانواده .....


انسان ها،
گاهی در خانواده های سه نفره ی خودشان هم،
یکدیگر را از هم نمی دانند ‌‌...
ترم اول به ما می گفتند اگر حقوق نباشد ،
انسان گرگ انسان میشود ...

و ما در عصری زندگی میکنیم که هم حقوق و قانون داریم،
هم گرگ یک دیگریم .....

نگاهی به خودمان وقتی داخل ماشین هایمان هستیم بیندازیم،
به احزاب سیاسی که داریم،
به افکار متفاوت فلسفی که داریم،
به روابط دوستانه ای که یک دفعه خصمانه میشود
.....

ما ،
قانونی گرگ‌ یکدیگریم ...!!

پی نوشت:
دو هفته ی پیش
آقایی پشت چراغ قرمز جان مرا نجات داد !!
اگر کمکش نبود، الان زنده نبودم ...
وقتی کمکم کرد،
تا چند روز حس ِ خوب ِ "زنده بودن ِ انسانیت" را داشتم !!!!
حس غریبی بود!!

+قطعا روایت هدف دیگری را دنبال میکرده !
اما می دانید که من همیشه دنبال دورترین برداشت ها می روم :))

من زنده ام به مهر تو ای مهربان من...!

چشمم را بسته بودم اما خوابم نبرده بود ....
پدر وارد اتاق شد
فکر کرد خوابم برده .‌..
جلو آمد و موهایم را کنار زد ...
صورتم را بوسید....
مدتی نگاهم کرد و رفت !

هنوز برای پدر،
همان دخترک ۴ ساله ای هستم که تمام عشقش عروسک هایش بود!
همان دختری که هر روز لحظه شماری میکرد تا پدر از سرکار برسد و دوتایی بروند پارک !!
هنوز برایش همان سه ساله ای هستم که تن ماهی را خالی خالی میخورد !!
همانی که راس ساعت ۶ عصر می رفت اسکیت بازی و با دست و پای خونی برمی گشت خانه !!!!

به گذشته هایم با پدر که فکر میکنم،
میبینم پدرم،رفیق راه خیلی خوبی است !
اگر آن روزها برای عروسک و پارک همه جا همراهم می آمد،
این روزها هم برای تمام کارهایم سایه به سایه همراهم است .....


دیروز،
بین جمعیت دنبالش می گشتم ...
تی شرت سبزش را دیدم اما از پشت سر نشناختمش!!
احساس کردم کمی شکسته شده ...
ترس برم داشت ....
تکیه گاه هر دختری،
پدرش است ‌‌‌‌....
سخت است دیدن قطره قطره شکسته شدن پدر ...



+همیشه دوست دارد از من یک آدم سحرخیز بسازد !!
هر روز ۷ صبح،
وارد اتاقم میشود و پرده ی اتاق را کنار میزند تا نور،
مستقیم به چشم های من برخورد کند و بیدار شوم!!!!
و من هر روز مقاومت کرده و سعی میکنم اجازه ندهم خواب عزیز از چشم هایم بپرد !!!
و این شد که از دید پدر،اینجانب دختری تنبل می باشم :|
:)

باران ِ حسین!

گاهی واژه ها،سخت کنار هم قرار میگیرند .....
باید به زور کنار هم چپاند تا مفهومی‌ را (آن هم کج و کوله )برسانند!!!

این روزهایی که تمامش را غرق فکرم و استرس ،
فقط‌ نیرویی ماورایی میتواند آرامم کند ....

بیشتر از هر زمانی،
فکر میکنم که احتیاج به ساعتی نشستن در گوشه ی کربلا دارم .....
و ثانیه ای سر گذاشتن روی درهای ورودی حرم .....

حالا که اندازه ی یک ثانیه هم لایقت نیستم،
فقط میتوانم از این راه دور دعایی که برایم به ارث گذاشتی را گوش کنم ....
و با خودم فکر کنم که این دعا،
با صدای تو،
روزی در این کره ی خاکی طنین انداخته .....
و چقدر خوش بخت بوده هر کس که آن را از خودت شنیده ....


خلاصه که التماس دعآ ....
شاید بیشتر از همیشه ....


+عرفه،
باران حسین است ....
برکت وجود اوست ....
عرفه،
به بهانه ی نفس های گرم حسین؛
و شروع کربلاست ‌‌.......

زهر ِ عادت!

عادت،
قصه ی تلخی است . . .
وقتی تازه الان و این ساعت به خاطر می آورم که امشب،شب جمعه است ...
یعنی عجیب،
غرق روزمرگی هایم شدم ....
و عجیب ،
به دور بودنمان عادت کردم .......

عادت،
به زهرمار می ماند و تلخی این زهر مار،
آن جایی است که ناگهان متوجه میشوی که مدت هاست به تلخی اش عادت کرده ای ...
درست همانجایی که می فهمی این زهر،
شده بخشی از زندگی تو ....
و تو آن را همه جا همراه خودت داری ....

قصه های کهن از چشم تو آغاز شدند ...

در این مدت،
مریم به من یاد داد که برایت سوگواری کنم ...
در کنار نبودنت بنشینم و اشک بریزم ...
دستم را گرفت و کنار ِ قبـــر ِ خاطراتمان نشاند .....

آن اوایل،
مات و مبهوت در شوک ِ رفتنت بودم ...
کم‌کم توانستم آرام آرام اشک بریزم ...

یک روز به خودم جرئت دادم و تنهایی رفتم پای قبر خاطراتت ‌...
به دست هایم که خالی از دستت بود نگاه کردم ....
فهمیدم چیزی در سینه ام سنگینی می کند که تا بیرونش نکِشم،
نمیتوانم راحت نفس بکشم ....
به قبر چنگ انداختم ...
هنوز سنگ سرد را رویشان نگذاشته بودم ....
میشد صدای تو را از بین آن همه خاطره شنید ....
میشنیدم خنده هایت را ... گریه هایت را ...
شعرهایی را که برایم میخواندی،
بیت به بیت مرور میشد .... :

"دست کم میگیری ‌...
من جان دهم ،آهسته تو هم می میری ...
از مرگ تو جز درد مگر می ماند ؟؟
جز واژه ی برگرد مگر می ماند؟؟؟
این ها همه کم لطفی دنیاست عزیز...
این شهر مرا با تو نمی خواست عزیز ...."

مریم راست میگفت ...
آن چیزی که مرا آرام میکند سوگواری ِ توست ...
من باید روحم را تخلیه کنم ...
باید به او بقبولانم که مرهم غم هایش؛
دیگر ن ی س ت .......

حالا،
قبر خاطراتمان،
شده مامنی برای آرامش من ...
شده پایگاهی برای مرور روزهای خوب زندگی .....
حالا یاد گرفته ام هر چقدر که لازم دارم،
روی این قبر سرم را بگذارم ...
اشک هایم قبر را بشورند ...
سبک شود بار ِ نبودنت روی دوشم ....
نمی دانم این چرخه ی تلخ تا کی قرار است تکرار شود ...
نمی دانم تا کی میخواهم لباس مشکی ِ عزای تو را از تنم بیرون نیاورم ....

اما میگویند خاک ســــرد است ....
تا چند وقت دیگر آتش ِ تند ِ نبودنت میخوابد ...
من ِ آرام می مانم با یک عالم خاطره های تو که با هر بار یادآوری فقط لبخند میزنم ...
حسِ خوبِ بودنت به یادم می آید و تنها کاری که میتوانم بکنم یک "آه از ته دل" است ....!

عشق تا قبل همین واقعه مصداق نداشت!

امشب میتوان فقط به این فکر کرد که حاصل این ازدواج،

حسن است‌ و

حسین ....
و چه پیوندی فرخنده تر از این برای بشریت ...‌؟؟؟



به راستی که
همسر،
سرمایه گذاری در تاریخ بشریت است !

عیدتان مبارک :)



++انقدر این سریال پدرو نگاه نکنید و به پاش اشک نریزید!!!!!!!!   :/
چنین حامدی اصلا وجود نداره که بخواد بمیره که شما بخواید پاش گریه کنید :|

و خداوند

زمان خلقت آقایان، چنین پسری را خلق ننموده است !!!!!!!!!

جای این فیلم تخیلی برید تنهایی لیلا رو ببینید حداقل دیالوگاش قشنگه :)

تو تابلوی حاصل ِ دستان ِ هنرمند ِ خدایی...

هدیه ی تولدش را دادیم ...
یک کت و شلوار مردانه در سایز کوچک!!
کتش را آورد و گفت برایش بپوشانم !
شلوارش را تنش کردم..کمربندش را بستم ...
با کشیدن کت روی تنش،
تیر خلاص را زدم!!

نگاهش کردم  ...
موهای طلایی اش را ...
چشم های درشتش را ...
مژه های بلندش را ‌‌‌‌...
کت در هیکل کوچک و تپلش ،
در بهترین حالت ممکن نشسته بود !!

دورت بگردم ....
چقدر حضورت در زندگی ما،
امید بخش بود و روح بخش ......
چه روزهایی که با باز کردن در اتاقم و وارد شدنت،
حال بدم را ازم گرفتی ...

چه روزهایی که غم های دلم را با دیدنت فراموش کردم ...

روزی که به دنیا آمد را فراموش نمیکنم ...
همان موقع هم چشم هایش درشت بود ....
همان لحظه ای که دیدمش عاشقش شدم ...
از همان لحظه دوست داشتنش در تمام سلول های بدنم رسوخ کرد ....

این مدت فقط در چشم هایش نگاه میکنم ‌‌...
هزار باره می بوسمش ....
و به یکشنبه ای فکر میکنم که قرار است ببریمش برای عمل .....
روزهای بعد یکشنبه در ذهنم نقش می بندد ....
چطور میتوانم روی تخت بیمارستان ببینمش ....
تحمل نگاه ِ درد آلودش را ندارم ....
من عادت دارم او را دائم در حال دویدن ببینم ...
محمد امینی که از روی مبل ها نپرد ،
اتاق من را به ویرانه تبدیل نکند،
شیطنت نکند ،
که محمد امین نیست !!

دلم میخواهد دستش را بگیرم و دوباره در صحن های امام رضا همراهش بدوم....

محمد ِ امین ِ من ....!
نمیتوانم تحمل کنم درد کشیدنت را ....
نمیتوانم .....

کاری از دست من برایت برنمی آید جز این که تمام فکرم را به تو اختصاص دهم ...
روز و شب برایت دعا بخوانم ....
و به ح س ی ن بسپارمت .....
که او ،
بهترین ِ  امانتداران است ‌‌‌‌‌.....

+ازم قول گرفته بود دوتایی بریم کبابی !!!!

فکر کنم امشب باید ببرمش ....

قبل از این که از درد نتواند بلند شود ...